Bycie mamą to wielkie wyzwanie i ogromna odpowiedzialność. A bycie mamą córek w różnym wieku, to jest dopiero petarda 🙂 Mam wrażenie, że moje serce teraz odczuwa trzy różne emocje w jednym czasie. Najstarsza się pakuje do wyjazdu na uniwersytet w Londynie. Druga wchodzi w bardzo delikatny i pełen emocji świat nastolatki. A najmłodsza ząbkuje, która właśnie uświadomiła mi, że macierzyństwo nigdy nie ma odpoczynku.
Zawsze powtarzałam sobie, że wychowam swoje córki na samodzielne kobiety. Teraz ta samodzielność bardzo boli. Z drugiej strony, jestem bardzo dumna, że podjęła decyzję nauki na uniwersytecie, który ma mocny profil w art & design, co wpłynie pozytywnie na jej profesjonalny rozwój zawodowy. Mimo to, my mamy, pragniemy mieć nasze dzieci w pobliżu. Został już tylko jeden dzień do jej wyjazdu, i walizki, i każda rzecz, którą szykuje do spakowania, kuje w serce. Ale tak bardzo ją kocham, że zgodziłam się na ten wyjazd.
Trzynastolatka to chodząca burza hormonów. Jednego dnia ciepła i wyrozumiała. Następnego, wrzaskliwa i uparta jak osioł. Dodatkowo doszedł ten cały świat wirtualny, który wcale nie pomaga. Niedawno uświadomiłam sobie, że już nie ma tej słodkiej małej dziewczynki z piskliwym głosem i zadającym milion pytań. Teraz jest milion argumentów żeby czegoś nie robić. Myślę, że to najbardziej trudny moment dla każdego rodzica. Człowiek uczy się być innym rodzicem. Ja wiem, że ona mnie bardzo potrzebuje, ale tym razem w innej formie, po przez rozmowę i zainteresowanie się jej potrzebami i emocjami.
Natomiast najmłodsza i najmniejsza pociecha, przypomniała mi początki macierzyństwa. Jakbym zaczynała od początku. Nieprzespane noce, przewijanie, drzemki co godzinę w ciągu dnia, rozrzucone zabawki, i od czasu do czasu jakieś jedzonko przyklejone do skarpetki. Po prostu cały wcześniejszy uporządkowany i starannie zorganizowany harmonogram, poszedł się paść. Teraz trzeba się podporządkować maleństwu.
Kocham każdą z moich córek inaczej, bo każda jest w innym miejscu. Jedną uczę puszczać wolno. Drugą uczę, że dorastanie nie oznacza samotności. Trzecią trzymam najbliżej siebie, bo jeszcze potrzebuje mojego ciała, mojej obecności, mojego spokoju. A ja próbuję odnaleźć się w tej miłości, która nie jest już jednolita, tylko warstwowa. I coraz częściej łapię się na tym, że tęsknię nie tylko za tym, kim były moje córki, ale też za tym, kim ja byłam w tamtych momentach. Za Kasią, która miała więcej siły. Mniej strachu. Więcej pewności. Ciągle żegnam jakieś wersje nas wszystkich, jednocześnie ucząc się kochać te nowe, które właśnie się rodzą.
Może właśnie na tym polega macierzyństwo. Na miłości w warstwach, na ciągłym pękaniu i składaniu serca od nowa. I jeśli ty też jesteś gdzieś pośrodku, próbując jednocześnie trzymać i puszczać, chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś w tym sama.
Pamiętaj. Robisz najlepiej, jak potrafisz. I to naprawdę wystarczy.
Jestem tu z Tobą.
Przytulam 🤍
Kasia
Being a mother is a huge challenge and an enormous responsibility. And being a mother to daughters of different ages, that’s the real challenge. I feel like my heart is experiencing three different emotions at the same time. The oldest is packing to leave for university in London. The second is stepping into the very fragile, emotion-filled world of a teenager. And the youngest is teething, which has just reminded me that motherhood never really gets a break.
I always told myself I would raise my daughters to be independent women. Now that independence hurts deeply. On the other hand, I’m incredibly proud that she decided to study at a university with a strong art & design profile, which will positively influence her professional growth. Still, we mothers want our children close to us. There is only one day left before her departure, and the suitcases—and every single item she prepares to pack—hurts my heart. But I love her so much that I agreed to this journey.
A thirteen-year-old is a walking hormonal thunderstorm. One day she’s warm and understanding. The next, she’s loud and stubborn. On top of that comes the whole virtual world, which doesn’t help at all. Recently I realized that the sweet little girl with the high-pitched voice and a million questions is gone. Now there are a million arguments for why something she shouldn’t be doing. I think this is the most difficult moment for any parent. You learn to be a different kind of parent. I know she needs me very much, but this time in a different way, through conversation and genuine interest in her needs and emotions.
And then there’s the youngest, the tiniest one, who has reminded me of the very beginning of motherhood. As if I were starting all over again. Sleepless nights, diaper changes, naps every hour during the day, toys scattered everywhere, and from time to time some food stuck to a sock. Simply put, the previously tidy and carefully organized schedule has completely fallen apart. Now everything must adjust to the little one.
I love each of my daughters differently, because each of them is in a different place. One I am learning to let go of. The second I am teaching that growing up does not mean being alone. The third I hold closest to me, because she still needs my body, my presence, my calm. And I’m trying to find myself in this love that is no longer uniform, but layered. More and more often, I catch myself missing not only who my daughters were, but also who I was in those moments. I miss Kasia, the one who had more strength. Less fear. More confidence. I am constantly saying goodbye to certain versions of all of us, while at the same time learning to love the new ones that are just being born.
Maybe that’s what motherhood really is about. Love in layers. A heart that keeps breaking and being put back together again. And if you’re somewhere in between too—trying to hold on and let go at the same time—I want you to know that you’re not alone in this.
Remember: you are doing the best you can. And that truly is enough.
I’m here with you.
Sending hugs 🤍
Kasia
Mr WordPress
Hi, this is a comment.
To delete a comment, just log in and view the post's comments. There you will have the option to edit or delete them.